27 november 2018 Yolanda

Zien en gezien worden

Een onderwerp dat op verschillende manieren heel duidelijk naar voren komt.

Als ondernemer, collega, als coach, partner en als vrouw, voor mij  ishet  een levensvraag.  Wie ben ik en hoe kan ik mezelf daar laten zien. En november lijkt daarin de perfecte tijd om daar mee aan de slag te gaan. Opruimen, terugkijken, loslaten en ruimte creëren voor mezelf.  Bewust of onbewust. 

Als relatiecoach heeft het voor mij bijzondere aandacht. In de afgelopen week was ik in gesprek met 5 mensen, waarvan 3 mensen vanuit een relatie er voor kiezen niet met elkaar verder te gaan. Omdat het er niet meer is, er verschillende verwachtingen zijn en wat heel verdrietig is, niemand voelt zich nog gezien. En de oplossing is dichterbij dan je denkt.

We rekenen elkaar vaak af op wat we doen en niet op wie we zijn. We klagen over wat er niet is of wat er niet gedaan wordt. Het (h)erkennen van de intentie is er vaak dan niet meer bij. Daar maak ik mezelf ook schuldig aan. Als ik mopperig ben, er dingen verkeerd gaan of niets zoals gepland, verlang ik er altijd naar dat het nu eens een keer vanzelf gaat. Dat ik het niet 80 keer moet vragen, de sfeer wordt grimmig.  Ik ben moe, pieker en kom er zelf ook niet meer uit. Dan kom ik pas op het idee beter voor mezelf te zorgen, een stap terug te doen en ruimte te creëren om even afstand te nemen en weer iets nieuws te kunnen zien. Meer vanuit mezelf te komen en me niet te laten leiden door de omstandigheden. Ik kom dichter bij wie ik bent als die ruimte voelbaar is. Waardoor ik weer kan aarden en kan van daaruit de volgende stap doen naar mezelf en de ander.

En soms is het dan fijn als er iemand met je mee kijkt zonder oordeel. Dat kan een vriend, collega of partner zijn, Iemand die luistert en vragen stelt en vooral niet vertelt wat je moet doen. En soms wil je daar liever een ‘professionele’ kijk op. Hoe kan ik mezelf zijn en blijven, liefdevol, vanuit mijn eigen waardes. En als je in een relatie zit, hoe ga je dit bespreken met de ander en kijk je samen hoe je daaraan vorm kunt geven met respect voor elkaar. Hoe maak ik afspraken en toets ik regelmatig, wat gaat er goed en wat kan er beter. Met oog voor elkaar. Zonder dat het zwaar wordt. Het kan echt. De bullshit aan de kant, elke keer weer met een schone lei beginnen en samen aan de slag.

En het gekke is dat ik dan vaak heel blij wordt van de kleine dingen, die ik graag zie of fijn vindt om te geven en te krijgen. Een schouderklopje, een kus, een knipoog, een briefje, een appje. Het lijkt zo gewoon, vanuit je hart communiceren en o zo belangrijk. Daar toets ik ook mijn relatie aan, of het er is en zoals mijn partner altijd met een glimlach zegt ” ik voel het”. Simon Sinek heeft daar een heel mooi gesprek over met de titel Do you love your wife? De moeite van het bekijken waard. 

Ik hou van mijn werk en toets de lessen vooral ook bij mezelf, dat houdt de boel levendig en fris.   En ja, af en toe kruip ik ook onder de dekens, ben ik er even niet, gewoon even lekker met mezelf. Een tip die ik graag doorgeef aan iedereen die zichzelf (h)erkent.

Oog voor elkaar